Historia Spółki

historia RPWiK

Od chwili otrzymania praw miejskich w roku 1902 Sosnowiec rozwijał się bardzo dynamicznie.

W połowie lat dwudziestych system zaopatrzenia ludności w wodę i odprowadzania ścieków praktycznie jeszcze nie istniał. Funkcjonowały natomiast instytucje woziwodów, którzy pobierając wodę ze źródeł przy ul. Czeladzkiej i ul. Górniczej, rozwozili ją po mieście za opłatą 5 groszy za wiadro. Jeszcze gorzej, ze względu na stan sanitarny miasta przedstawiała się sprawa usuwania ścieków i wód deszczowych. Odprowadzano je prymitywnie poprzez tak zwane rynsztoki do rowów otwartych, a następnie - jeśli pozwalała na to konfiguracja terenu - do rzeki Czarnej Przemszy lub Brynicy.

Właśnie w celu poprawy stanu sanitarnego miasta, w roku 1920 ówczesny Zarząd Miejski powierzył dr inż. R. Rosłońskiemu opracowanie projektu kanalizacji miejskiej. Założono przy tym realizację systemu kanalizacji ogólnospławnej, jednolitego dla całego miasta jako systemu najbadziej odpowiadającego miejscowym warunkom.
Projekt dr inż. R. Rosłońskiego został zatwierdzony w marcu 1924 roku przez Ministerstwo Robót Publicznych. W pierwszym roku budowy (1924) z powodu skromnego budżetu prace ograniczono do ułożenia w ulicach Wawel i Jasnej 503 mb kanałów rurowych o lokalnym znaczeniu.


h5aW sierpniu 1925 roku miasto zaciągnęło milionową pożyczkę z Banku Gospodarstwa Krajowego. Z pożyczki tej wybudowano w tymże roku główny kolektor dla dzielnicy śródmiejskiej o przekroju 150/170 cm i o długości 460 mb oraz kolektory boczne o przekroju jajowym w ciągu ulic Rozwojowej i Małachowskiego. Kolektory te miały długość 712 m.

W lipcu 1926 roku podpisano umowę z amerykańskim towarzystwem Ulen and Company, mocą której udzieliło ono miastu, za pośrednictwem Banku Gospodarstwa Krajowego, kolejnej pożyczki w wysokości półtora miliona dolarów. Zgodnie z zawartymi umowami w listopadzie 1926 roku roboty kanalizacyjne wykonywane dotychczas przez Magistrat zostały przejęte przez Ulen and Company. Kontynuowane były one bez przerwy w latach 1927 - 1929.

Do budowy wodociągów przystąpiono później, bo dopiero po zatwierdzeniu ostatecznego projektu, co nastąpiło w grudniu 1928. Również i te prace wykonywało Ulen and Company (w roku 1929 na zlecenie tej firmy pracowało ok. 300 polskich robotników przy budowie sieci wodociągowej i tyluż przy budowie sieci kanalizacyjnej). Dokładnie - według ówczesnych sprawozdań - firma ulenowska pozostawiła po sobie 32 567 mb sieci wodociągowej o różnyh przekrojach.

Po zejściu z budowy firmy amerykańskiej postanowiono kontynuować inwestycje gospodarki wodno-kanalizacyjnej. W 1930 roku powstał, jako agenda miejskiego zarządu, Zakład Wodociągowo - Kanalizacyjny z inż. Skrzyneckim jako kierownikiem. Ów zakład dał początku dzisiejszemu przedsiębiorstwu. 1 kwietnia 1931 roku Zakład Wodociągowo - Kanalizacyjny został przekształcony w Wydział Kanalizacji i Wodociągów decyzją tymczasowego Zarządu Miasta, dzieląc się na działy: eksploatacyjno - techniczny, ogólny i rachunkowo - kasowy. Znalazło w nim zatrudnienie 35 pracowników (w tym 22 robotników).

Po wojnie, a dokładniej po wyzwoleniu Sosnowca, znów powstał Zakład Wodociągów i Kanalizacji w Sosnowcu, którego kierownikiem mianowano inż. Skowrońskiego. Od roku 1947 funkcję tę przejął inż. Lucjan Błach, w roku 1949 zaś Bolesław Łojewski.

h7a 1945 roku sieć wodociągowa liczyła 59,1 km i zapewniała dostawę wody prawie wyłącznie do domów śródmieścia i zakładów przemysłowych. Sieci wodociągowej nie posiadało wiele dzielnic, a niektóre były w nią wyposażone tylko w niewielkim stopniu. Rozbudowę i modernizację sieci wodociągowej Sosnowca podjęto już w 1946 roku. Do końca 1950 roku sieć wodociągowa zwiększyła się o 29,7 km. Realizowana była głównie w formie uzbrojenia pierwszych osiedli mieszkaniowych miasta: Ratusz I, Przyszłość, Kalety, Naftowa i dalsze. W latach następnych sieć wodociągowa była sukcesywnie rozbudowywana w dzielnicach, które wcześniej jej nie posiadały. Ogółem w latach 1946 - 1975 sieć wodociągowa miasta zwiększyła się sześciokrotnie osiągając na koniec roku 1978 stan 320 km.

Za bardzo dobre wyniki w skali krajowej przedsiębiorstwo uzyskało III miejsce za osiągnięcia roku 1962, zaś za wyniki 1964 roku zdobyło I miejsce w skali krajowej oraz proporzec przechodni. Sukcesywnie za wyniki w roku 1976, a następnie 1977 w skali zakładów Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji zajęło I miejsce zdobywając proporce przechodnie, dyplomy uznania oraz nagrody pieniężne.

Od roku 1966 do roku 1990 sieć wodociągowa była wykonywana z rur stalowych. Mówiąc o stanie technicznym przewodów wodociągowych należy wziąć pod uwagę ich awaryjność oraz długoletnią eksploatację na terenach szkód górniczych. Uwzględniając powyższe aspekty od roku 1991 przystąpiono do wymiany uszkodzonej sieci wodociągowej na przewody z rur PCV, a od roku 1993 na rury PE - likwidując starą sieć z rur stalowych. Wymiana sieci wodociągowej postępuje sukcesywnie i jest wykonywana w ramach inwestycji miejskich, inwestycji własnych oraz kapitalnych remontów.